Η αποθράσυνση του Αττίλα και η πορεία Χριστόφια

Δύο άρθρα τράβηξαν την προσοχή μου σήμερα (13/1/2009) στην εφημερίδα Σημερινή. Των αγαπητών μου Σάββα Ιακωβίδη ‘Από το Αγαθονήσι μέχρι την Κυπριακή Δημοκρατία’ και Λάζαρου Μαύρου ‘Δραπέτης και κατάντιες’. Tα οποία εκφράζουν την γενική απορία και αγανάκτηση ταυτόχρονα του κάθε γνώμονα ανθρώπου εντός και εκτός Κύπρου.

Ενώ η Τουρκία αποθρασύνεται ώρα με την ώρα με τις παραβιάσεις του Ελληνικού Εναέριου Χώρου, τις προκλητικότατες απαιτήσεις της να διεκδικήσει το μισό Αιγαίο με το έτσι θέλω, τι παρατηρείται στην “μακαρία μπανανία” κοινώς Κυπριακή Δημοκρατία; Για τρείς τόσες εβδομάδες δεν ακούμε τίποτε άλλο από το σίριαλ ενός δολοφόνου, βιαστή κατάδικου στην εσχάτη των ποινών που ζούσε ζωή χαρισάμενη σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο 5 αστέρων (με συγχωρείτε νοσοκομείο ήθελα να πω) με την σκάλα δίπλα από το παράθυρό του για να εξασκεί τις...εργασίες του! Τυχαια άραγε μπήκε στο “χορό”και...ολόκληρη η οικογένεια Ακτάρ από τις φυλακές; Πότε, αλήθεια, έδωσαν το ΡΙΚ ή άλλα ΜΜΕ τέτοια προβολή στα δίκαια αιτήματα των Ελλήνων προσφύγων για επιστροφή και απελευθέρωση; Πότε κάλυψαν συνέδρια, δηλώσεις και θέσεις προσφυγικών σωματείων με τέτοιο φόντο, τόσες σελίδες, τόσες μέρες και τοοοσες ανταποκρίσεις;

Ο ένας δημοσιογράφος μας λέει την είδηση. Την επαναλαμβάνει δεύτερος. Την τριτολογεί κάποιος αστυνομικός με δήλωσή του, την οποία ήδη έκαναν ‘είδηση’ δύο προηγούμενοι δημοσιογράφοι. Την συνεχίζει τέταρτος από μια άλλη πόλη της Κύπρου και πάει το βιολί βιολάρι...Ενώ ο κόσμος καίγεται ανα τον κόσμο, υπάρχουν χίλιες δύο πραγματικές ειδήσεις, στην μακαρία μπανανία περί ...κυπριακών μπανανών οι ειδήσεις από το κυβερνητικό ΡΙΚ και άλλα ΜΜΕ.

Ενώ όμως δίνουν και πέρνουν οι “μπανάνες και μπανανιές” κάποιοι κάνουν την δουλειά τους. ΄Ισως, όμως, εκεί να βρίσκεται και η απάντηση στα ερωτήματα των προαναφερθέντων αρθρογράφων. Το λεγόμενο αγγλιστί ‘diversion’. ΄Ολες αυτές οι...μπανάνες να βοηθούν να κρατούν τον κόσμο μακριά από τα πραγματικά γεγονότα που προχωρούν με γρήγορο ρυθμό στο Κυπριακό πρόβλημα. Δεν μπορούν να ευελπιστούν τόσο δυνατά οι ξένοι ότι οι διαπραγματεύσεις προχωρούν πολύ καλά, να αποκαλούν τον εκπρόσωπο του Αττίλα ‘πρόεδρο’ (Ρόυτερ 8.1.2009) και να μας λένε ότι όπου νάσαι θα κλείσει το Κυπριακό καθώς προσεγγίζει η ημερομηνία αξιολόγησης της τουρκικής ευρωπαικής πορείας. Σίγουρα η Τουρκία πρέπει να έχει ήδη εξασφαλίσει πολλά από όσα απαιτεί...
Γιατί όταν η Τουρκία προβαίνει σε αποθράσυνση και προκλητικότητες (συνηθισμένη τουρκική τακτική) το κάνει, επι τω πλείστον όταν ήδη έχει πάρει αρκετά και θέλει άλλα τόσα. Τι γίνεται αλήθεια με τις διαπραγματεύσεις, τι δίνουμε, τι παίρνουμε και με ποία βάση συζητούνται όσα συζητούνται και συμφωνούνται ερήμην του λαού, αν όχι με τη βάση του εκτρώματος “Σχεδίου Ανάν”; Τί γίνεται με τα διαστρευλωμένα βιβλία της Ιστορίας που κατασκεύασε επι πληρωμή από τις ΗΠΑ και Βρετανία η στημμένη ομάδα της CDRSEE; Με επικεφαλής τον Κώστα Καρρά του ελληνοτουρκικού φόρουμ και των κακή μας ώρα, ‘Φίλων της Κύπρου’, που μας προέτρεψε 1.1.2008 μέσω Φιλελευθέρου να αυξήσουμε τους έποικους και τον αριθμό των Τ/κυπρίων στο 24%;

Εξάλλου, το τι συμβαίνει στη γείτωνα Παλαιστίνη (όση έμεινε δηλαδή) με τους γενοκτωνικούς βομβαρδισμούς του Ισραήλ, δίχως κανένα κράτος ή οργανισμός να ενδιαφέρεται για τις δολοφονίες και μαζική εξόντωση των αμάχων Παλαιστινίων από βρέφη μέχρι γέροντες, όφειλε να είχε, αν μη τι άλλον, προβληματίσει έντονα τον κάθε ΄Ελληνα όπου και να βρίσκεται.
Ποία δύναμη, θα ήθελα να ξέρω, δύσης και μέσης, εγγύς ή άπω Ανατολής θα σταματήσει την Τουρκία όταν θα αποφασίσει τελικά και εκείνη να...ξεμπερδέψει με το Κυπριακό όπως ακριβώς κάνει τώρα το Ισραήλ με τους Παλαιστίνιους;
Που βλέπετε αλήθεια πλέον να υπάρχει Παλαιστινιακό πρόβλημα; Ρίξατε μια ματιά στον σημερινό χάρτη Ισραήλ/Παλαιστίνης; ΄Οσοι τελικά θα μείνουν, σύντομα θα γυρεύουν γειτωνικές ‘πατρίδες’ ΄Η σωσίβια όταν θα ...συνωστίζονται στις παραλίες της Γάζας μετά από “κάποιους μικρο-καυγάδες με τους ισραηλινούς”! ΄Οπως θα γράψουν οι πληρωμένοι ανεκδιήγητοι πλαστογράφοι της CDRSEE...
Γι΄αυτό, είναι ανάγκη να ανακριθεί πλέον η κυβέρνηση Χριστόφια. Να στηθεί υπόλογη ενώπιον του λαού, τώρα. Δεν μπορεί να προχωρεί σε κρυφές διαπραγματεύσεις ερήμην του λαού και ενάντια στα όσα ο λαός ο ίδιος ΑΠΕΡΡΙΨΕ στις 24.4.2004. Να δοθεί ένα τέλος στο στημμένο “diversion” (αποπροσανατολισμό) του λαού από τα πραγματικά και ΣΟΒΑΡΑ γεγονότα.

Φανούλα Αργυρού
Λονδίνο 13.1.2009

Το άλλο... δεξιό ΑΚΕΛ

του Γιάννου Χαραλαμπίδη

Η Αριστερά ανέκαθεν, ανά τον κόσμο, προέβαλλε τον ισχυρισμό ότι μπορεί να φέρει τις ριζικές κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές μεταρρυθμίσεις. Και το ερώτημα είναι, κατά πόσον η κυπριακή αριστερά του ΑΚΕΛ δύναται ή όχι να ανταποκριθεί σε αυτόν το ρόλο.

Αληθές είναι ότι όταν η Αριστερά γίνεται κατεστημένο, παύει να παράγει ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις. Βεβαίως, στην περίπτωση της Κύπρου το πρόβλημα της Αριστεράς είναι πολύ πιο περίπλοκο. Γιατί; Διότι είναι ή όχι το ΑΚΕΛ, που εμφανίζεται ως η κύρια αριστερή δύναμη του τόπου, προ καιρού τμήμα του κυπριακού κατεστημένου; Και στα εσωτερικά ζητήματα, αλλά και σε αυτά που αφορούν την εξωτερική πολιτική και κατ΄ επέκταση τη διαδικασία και τη συνταγή της επίλυσης του Κυπριακού; Το ΑΚΕΛ δηλώνει μεν κομμουνιστικό κόμμα, αλλά στην πράξη η πλειοψηφία των στελεχών του και της ηγεσίας του ποια διαφορά έχει από την καπιταλιστική, όπως την αποκαλεί, Δεξιά; Και ταυτοχρόνως εγείρεται το εξής ερώτημα: Ποια πολιτική φιλοσοφία και ποιο μοντέλο οικονομικό εφαρμόζει ή μπορεί μελλοντικά να εφαρμόσει το ΑΚΕΛ; Αυτό του υπαρκτού σοσιαλισμού, που έχει προ καιρού καταρρεύσει, ή θα συνεχίσει στην πεπατημένη; Εάν θα υιοθετηθεί η πεπατημένη, σημαίνει ότι όντως θα ισχύσει αυτό το οποίο η ηγεσία του ΑΚΕΛ δηλώνει. Ότι, δηλαδή, θα διαχειριστεί το υφιστάμενο οικονομικό καπιταλιστικό μοντέλο. Βεβαίως, και να θέλει να πράξει διαφορετικά, μπορεί; Πώς θα μπορούσε όταν π.χ. η Κύπρος είναι κράτος μέλος της Ε.Ε. και της ΟΝΕ; Όταν, με άλλα λόγια, η κυπριακή οικονομία είναι τμήμα της λοιπής ευρωπαϊκής καπιταλιστικής κοινωνίας, ανεξαρτήτως σε ποιο βαθμό εφαρμόζονται οι αρχές του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού ή όχι.

Οι φιλελεύθερες αρχές
Εφόσον η Κύπρος συμμετέχει στην ΟΝΕ, θα πρέπει να εφαρμόζει τις κλασικές πολιτικές και οικονομικές φιλελεύθερες αρχές της ελεύθερης αγοράς, της διακίνησης κεφαλαίων και αγαθών, καθώς και της δημοκρατίας. Και δεν είναι δυνατόν, πάντως, να εφαρμοστεί η κομμουνιστική δικτατορία του προλεταριάτου. Άλλωστε, αυτή δεν θα την επιδίωκαν σήμερα ούτε και αυτά τα ευκατάστατα στελέχη του ΑΚΕΛ, που έχουν κάνει καθημερινή πράξη ζωής τις καπιταλιστικές συνήθειες και τρόπο ζωής. Πολυτελή αυτοκίνητα, καλή ζωή, χρήμα και όλα τα συναφή. Προφανώς, δεν την θέλουν ούτε οι ψηφοφόροι του ΑΚΕΛ.

Το μεγάλο ΑΚΕΛ
Συνεπώς, το ΑΚΕΛ είναι σήμερα στην εξουσία ως μια άλλη καπιταλιστική έκφραση, που συνδυάζει κομμουνιστικά στοιχεία ως προς την εξής λογική: Μέγιστη προτεραιότητα δεν είναι μόνο το κράτος και η πατρίδα, αλλά και το κόμμα. Η διατήρηση στην εξουσία, στην οποία το ΑΚΕΛ δεν βρίσκεται μόνο στην παρούσα φάση, λόγω της Προεδρίας του Δημήτρη Χριστόφια. Το ΑΚΕΛ βρισκόταν κατά καιρούς στην εξουσία, άλλοτε με τον Μακάριο, άλλοτε με τον Σπύρο Κυπριανού και άλλοτε με τον Τάσσο Παπαδόπουλο. Με παραδοσιακούς, δηλαδή, δεξιούς Προέδρους. Και στην παρούσα φάση στο εσωτερικό σκηνικό πρώτος στόχος είναι η οικοδόμηση του μεγάλου ΑΚΕΛ. Και ας υποθέσουμε ότι οικοδομείται το μεγάλο ΑΚΕΛ, ποιες μεταβολές και μεταρρυθμίσεις θα φέρει; Τι νέο θα έχουμε; Τις μεταρρυθμίσεις στην οικονομία; Ποιες και πώς; Στην παιδεία; Με ποιον τρόπο; Με την κομματικοποίηση της Ιστορίας και τη διδασκαλία της κατά το δοκούν, με κύριο στόχο να ξεχάσουμε ότι είμαστε Έλληνες, για να ικανοποιήσουμε αφενός τους Βρετανούς, που θέλουν να πάρουν σιγά - σιγά τη ρεβάνς τής ήττας τους από την ΕΟΚΑ το 55-59 και αφετέρου την τουρκική πλευρά, η οποία -όπως και η Βρετανική- επιδιώκουν, για λόγους εκτός των άλλων γεωστρατηγικούς, να περιορίσουν, ακόμη και να εξουδετερώσουν το ελληνικό στοιχείο του νησιού από πολιτισμικής και πολιτικής - γεωπολιτικής απόψεως;

Ο συμβιβασμός με τα τετελεσμένα της εισβολής
ΕΚ ΤΩΝ πραγμάτων, λοιπόν, το ΑΚΕΛ αποτελεί μέρος του κατεστημένου, και μια άλλη κομματική δύναμη που διαχειρίζεται το καπιταλιστικό σύστημα και βολεύεται από αυτό. Επιπροσθέτως, εγείρεται το εξής ερώτημα: Συμπλέει ή όχι το ΑΚΕΛ με τις ιμπεριαλιστικές πολιτικές επιλογές του Λονδίνου σε ιδεολογικό και γεωστρατηγικό επίπεδο, που ταυτοχρόνως ικανοποιούν και την Άγκυρα στη λογική της αμοιβαίας εξυπηρέτησης συμφερόντων; Ποιον συμφέρει η υποχώρηση της ελληνικής εθνικής μας ταυτότητας και η σταδιακή καλλιέργεια μιας άλλης εθνικής συνείδησης; Εμείς και αν τη χάσουμε, είναι κανείς αφελής που πιστεύει ότι θα τη χάσουν και οι Τουρκοκύπριοι; Αριστερό και ευρωπαϊκό θα ήταν το εξής: Αντί της σταδιακής κατάργησης των εθνικών ταυτοτήτων, η όποια λύση να στηριχθεί στον αμοιβαίο σεβασμό εθνικών ταυτοτήτων, θρησκειών και κουλτούρας-πολιτισμού.
Λόγω της παρουσίας του Αττίλα, δεν μπορούμε να μαθαίνουμε τα παιδιά μας να ερωτεύονται τον κατακτητή μας και τους καταπατητές των δημοκρατικών αρχών και αξιών. Όπως δεν μπορούμε να τους μαθαίνουμε από τη μια να είναι αξιοπρεπείς και από την άλλη να αποδέχονται τις τουρκικές φασιστικές επιβουλές του πληθυσμιακού, γεωγραφικού και διοικητικού διαχωρισμού της Κύπρου, στο πλαίσιο μιας διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας εγγυημένων πλειοψηφιών και πολιτικά ισότιμου καθεστώτος συνιστώντων κρατών, που αποτελούν στην ουσία τη νομιμοποίηση των διχοτομικών τετελεσμένων της εισβολής. Δεν μπορεί να ποινικοποιείται πολιτικώς η ελευθερία και η πλήρης εφαρμογή των δημοκρατικών αρχών της Ε.Ε., που δεν είναι δυνατό να εφαρμοστούν πλήρως στη βάση της υπό συζήτηση λύσης. Δεν μπορεί να θεωρεί η Αριστερά της Κύπρου τις αυτονόητες ιντι-ιμπεριαλιστικές θέσεις και δημοκρατικές αρχές και αξίες των Ην. Εθνών και της Ε.Ε. ως ακρότητες, και το συμβιβασμό με τα τετελεσμένα της εισβολής ως λογική και σοφή επιλογή.

Χρόνιο φλερτ και πολιτικές κολακείες
ΥΠΑΡΧΟΥΝ και άλλα γεγονότα που συνηγορούν στο ότι η ηγεσία του ΑΚΕΛ συμβαδίζει επί μακρόν με το καταστημένο και σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Πρόκειται για το ανέκαθεν φλερτ της ηγεσίας του ΑΚΕΛ με τη Βρετανία. Από τη μια, το ΑΚΕΛ δηλώνει κόμμα αντι-ιμπεριαλιστικό - κομμουνιστικό και, από την άλλη, ο Πρόεδρος Χριστόφιας δηλώνει ότι δεν θα εγείρει ζήτημα Βάσεων. Αλλά και ότι ενόσω ο ίδιος είναι Πρόεδρος, η Κύπρος δεν θα ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και προφανώς ούτε στον PFP (Συνεταιρισμός για την Ειρήνη στην Ευρώπη).

Ερώτημα: Οι Βρετανικές Βάσεις δεν είναι ΝΑΤΟ; Στον PFP δεν συμμετέχει ακόμη και η Ρωσία, η πάλαι πότε μάνα του κομμουνισμού; Ποιον εξυπηρετεί αυτή η πολιτική; Εξυπηρετεί ή όχι τη Βρετανία και την Τουρκία, οι οποίες, μέσω της Κύπρου, εξυπηρετούν, αντί ημών, τα δικά τους εθνικά και γεωστρατηγικά συμφέροντα, στο πλαίσιο των θεσμών όχι μόνο της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, αλλά και της Ε.Ε; Υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι η πολιτική της κολακείας προς το Λονδίνο θα φέρει αλλαγή της φιλοτουρκικής βρετανικής στάσης στο Κυπριακό; Ουδέν είδαμε μέχρι σήμερα. Αντιθέτως, όποτε Βρετανοί αξιωματούχοι λαλήσουν για το Κυπριακό, θα περιγράψουν ως μορφή λύσης το σχέδιο Ανάν, στο πλαίσιο μιας διχοτομικής διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας.

Ερώτημα: Υπάρχει ή όχι πίσω από τους κομμουνιστικούς ρητορικούς λόγους ανοχή, αποδοχή και σύμπλευση με την πολιτική των Βρετανών και του ΝΑΤΟ; Με το χειρότερο τρόπο. Διότι όταν είσαι μέσα, έχεις λόγο. Όταν είσαι έξω, αποφασίζουν οι άλλοι για σένα, χωρίς εσένα. Και δεν έχεις επιλογές. Διότι τι θα κάνεις; Πόλεμο με τους Βρετανούς ή με το ΝΑΤΟ, όταν θα αποφασίσουν να χρησιμοποιήσουν π.χ. την Κύπρο για τις δραστηριότητές τους στη Μέση Ανατολή και αλλού; Κατ΄ ανάλογον τρόπον: Τι θα ήταν προτιμότερο σήμερα, να είμαστε εντός ή εκτός της Ε.Ε. και της ΟΝΕ; Τουλάχιστον ως προ το θέμα της ΟΝΕ, η λίρα θα υποτιμάτο τέσσερις περίπου φορές και θα αντιμετώπιζε προβλήματα ανάλογα με εκείνα των χωρών εκτός της ευρωζώνης, που είναι πολύ πιο μεγάλα και περίπλοκα από εκείνα των κρατών της ΟΝΕ. Έχουμε, λοιπόν, την ηγεσία του ΑΚΕΛ να διατυπώνει έναν αριστερό ακόμη και κομμουνιστικό ρητορικό λόγο, όπου επιβάλλεται για τα κομματικά συμφέροντα, και από την άλλη έναν κομματικό μηχανισμό που απολαμβάνει και αυτός τα καλά του καπιταλισμού, από τον οποίον ως φαίνεται είναι ιδιαιτέρως βολεμένος...

Οι σύζυγοι, τα γινάτια και οι συνομιλητές

του Άριστου Μιχαηλίδη

«ΘΕΛΩ να συγχαρώ τη σύζυγό μου την Έλση Χριστόφια», δήλωσε χτες μπροστά στις κάμερες ο πρόεδρος της Δημοκρατίας και μας έκανε όλους να αισθανθούμε μειονεκτικά, διότι εμείς δεν είχαμε ποτέ την ευκαιρία να συγχαρούμε δημοσίως τις συζύγους μας, οι οποίες επίσης αναλαμβάνουν διάφορες πρωτοβουλίες για το καλό του τόπου. Είναι βεβαίως και οι εκφράσεις, το ύφος που τα λέει ο κ. Χριστόφιας, ο οποίος συχνότατα πλέον μας εκπλήττει με τον ιδιαίτερο τρόπο που έχει για να εκφράζει τόσο τα συναισθήματά του για προσωπικές του στιγμές όσο και για σοβαρές πολιτικές εξελίξεις.

«Θέλω να συγχαρώ τη σύζυγό μου την Έλση Χριστόφια και την κυρία Ταλάτ γι’ αυτή την κοινή πρωτοβουλία», είπε, σαν να είναι κάτι απολύτως φυσιολογικό να δίνει δημοσίως συγχαρητήρια στη σύζυγο του ένας πρόεδρος, ενώ θα μπορούσε να της τα δώσει το βράδυ στο σπίτι ή τις προηγούμενες μέρες, που συζητούσαν μεταξύ τους αυτή την πρωτοβουλία (διότι τη συζήτησαν προφανώς, δεν του ήρθε απότομο!) και προχώρησε αμέσως στην ανάλυση της πρωτοβουλίας: «Ο πόνος, η οδύνη, τα προβλήματα και οι χαρές δεν έχουν εθνικότητα ούτε εθνολογική προέλευση» αλλά «είναι κοινά».

Μεγάλη κουβέντα κι αυτή! Κι ας όψεται, θα προσθέταμε, το γινάτι των στρατιωτικών της Άγκυρας. Διότι, είναι φανερό πια ότι ο πόνος, η οδύνη, τα προβλήματα είναι κοινά, αλλά δεν μας αφήνουν να τα χαρούμε.

Τώρα, για να λέμε την αλήθεια, δεν είναι τόσο σίγουρο ότι ο πόνος και η οδύνη των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων είναι κοινά, διότι, για παράδειγμα, δεν υπάρχουν Τουρκοκύπριοι που ζουν σε προσφυγικούς καταυλισμούς, οπότε δεν μπορούν να γνωρίζουν τον πόνο τού να ζεις στοιβαγμένος εκεί επί 35 χρόνια και να επιμένεις παρά την οδύνη να μην αφήνεις την ελπίδα σου να σβήνει. Ούτε υπάρχουν Τουρκοκύπριοι εγκλωβισμένοι στο Καρπάσι, για να γνωρίζουν τι σημαίνει να μην μπορείς να κηδέψεις ένα δικό σου με τις ευλογίες του δεσπότη σου. Αλλά, δεν πειράζει, έχουν κι εκείνοι άλλους πόνους και οδύνες. Έχουν τον πόνο της απομόνωσης, για παράδειγμα, που τους επέβαλαν οι αδιάλλακτοι Ελληνοκύπριοι, έχουν τον πόνο της μη ένταξης στην Ευρώπη και διάφορους άλλους πόνους, που δεν είναι ίδιοι με τους πόνους των Ελληνοκυπρίων αλλά δεν φταίνε αυτοί, φταίει το γινάτι των στρατιωτικών της Άγκυρας.

Βέβαια την ώρα που ο «κοινός πόνος» έπαιρνε μορφή λαϊκού πανηγυριού στη διαχωριστική ζώνη της Λευκωσίας, ο σύζυγος της Όγια Ταλάτ κατηγορούσε τον σύζυγο της Έλσης Χριστόφια ότι «παίζει διάφορα παιχνίδια στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και αυτό προκαλεί προβλήματα στη διαδικασία» και ότι δεν παρέμεινε «πιστός στα συμφωνηθέντα» και γι΄ αυτό δεν προχωρούν οι συνομιλίες. Και τα συμφωνηθέντα, είπε, είναι ότι οι διαπραγματεύσεις θα έπρεπε να γίνονται στη βάση του σχεδίου Ανάν και «η τουρκοκυπριακή πλευρά είναι αποφασισμένη να συνεχίσει τις διαπραγματεύσεις πάνω στην παράμετρο των Ηνωμένων Εθνών».

Κατά τα άλλα, όμως, ο πόνος μας είναι κοινός, άσχετα με τις παραμέτρους των Ηνωμένων Εθνών και το γινάτι των στρατιωτικών.