Ο Τάσσος, το ΟΧΙ και το χάος

Από το 1931 που λαμβάνουν χώρα τα γνωστά Οκτωβριανά οι Έλληνες της Κύπρου ζητούν ΕΝΩΣΗ με τη μάνα τους Ελλάδα. Αίτημα που έχει τις ρίζες του από το 1571 όταν οι Τούρκοι άλωσαν τη Κύπρο για πρώτη φορά. Τα επόμενα χρόνια, ακολουθούν πολλές αναταράξεις οι οποίες, όμως, δεν οδηγούν πουθενά. Το αίτημα δεν καταφέρνει ποτέ να γίνει υλοποιήσιμο. Οι Άγγλοι προωθούν τον διαχωρισμό Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων με τις δικοινοτικές τους δολοφονίες το 1950. Για τα γεγονότα που ακολουθούν μπορεί κανείς να μάθει πολλά μέσα από διάφορα βιβλία τα οποία εκδίδονται κατά καιρούς όπως του Σπύρου Παπαγεωργίου, από τη στήλη «Ειρήσθω» του Λάζαρου Μαύρου στην εφημερίδα «η Σημερινή» ή ακόμα και από τις σχετικές γραφίδες της εφημερίδας «Αντίλογος».
Τα επόμενα χρόνια κατά τα οποία στην Προεδρία ήταν Σπύρος Κυπριανού και αργότερα ο Γιώργος Βασιλείου, απέβλεπαν στη διαχείρηση του Κυπριακού και όχι στην επίλυσή του. Τα χρόνια αυτά η Τουρκική πλευρά επιθυμεί διάλογο στο επίπεδο δυο κοινοτήτων όπου η Κυπριακή Δημοκρατία υποβαθμίζεται σε Ελληνοκυπριακή κοινότητα, ο Πρόεδρος εξισώνεται με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη σε Ελληνοκύπριο ηγέτη, το Κυπριακό Πρόβλημα μετατρέπεται σε δικοινοτική διαφορά όπου τα Τουρκικά στρατεύματα διασφαλίζουν τα συμφέροντα των Τουρκοκυπρίων μέχρι να βρεθεί λύση ενώ η Τουρκία από θύτης μετατρέπεται σε βοηθητική δύναμη, έτοιμη να προσφέρει τις υπηρεσίες της για λύση του Κυπριακού.

Στη συνέχεια Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας εκλέγεται ο Γλαύκος Κληρίδης του οποίου αποκορύφωμα των διαπραγματευτικών του λαθών ήταν το καταστροφικό Σχέδιο Ανάν, ο οποίος τολμά ακόμα και να το διαπραγματεύεται ενώ στη συνέχεια το αποδέχεται, το στηρίζει και καλεί τον Κυπριακό λαό να δώσει θετική ψήφο. Κι όλα αυτά γίνονται από την «εθνικόφρονη» παράταξη του τόπου που με την πρώτη ευκαιρία ξεπουλά τη πατρίδα μας, που με τη πρώτη ευκαιρία αποδέχεται ένα σχέδιο που δεν προνοούσε τίποτε άλλο από τη διχοτόμηση της Κύπρου, που με τη πρώτη ευκαιρία στηρίζει σθεναρά τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Ούτε οι «φίλοι» μας οι Άγγλοι δεν κάνουν έτσι για Διζωνική.

Για καλή μας τύχη το 2003 τα ηνία της Κυπριακής Δημοκρατίας παιρνούν πλέον στα χέρια του Τάσσου Παπαδόπουλου, ο οποίος αν και υποστηρίζει αθέλητα κατά τη γνώμη μου τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία παίρασε το Σχέδιο Ανάν σε δημοψήφιμα στις 24 Απριλίου 2004. Παρ’ όλα αυτά διατύπωσε ένα βροντερό ΟΧΙ σ’ εκείνο το συγκινητικό διάγγελμα στο οποίο παρουσιάστηκε πολύ σωστά η επικυνδινότητα του σχεδίου εκείνου και έδωσε στον κόσμο να καταλάβει πως ένα «ναι» θα κατέστρεφε τον τόπο και αυτόματα θα σήμαινε τη κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας μέσα στην Ευρώπη, τη διάλυση της Εθνικής Φρουράς, τη παραμονή ξένων στρατευμάτων, την εισαγωγή ξένων δικαστών ενώ οι Ελληνοκύπριοι θα αποτελούσαν τη μειοψηφία του τόπου και ουσιαστικά η Κύπρος θα ήταν προϊόν παρθενογέννεσης. Δεν θα αναφερθώ περετέρω στα αρνητικά του Σχεδίου Ανάν, του σχεδίου εκείνου με το λανθασμένο περιεχόμενο. Αυτό το έκανε ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος με τρόπο ορθό και επιτυχημένο, το έκαναν πολλοί δημοσιογράφοι και άτομα που αγαπούν τον τόπο τους. Αυτοί είναι που συνεχίζουν τον αγώνα ενάντια στη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία και κανείς δε μπορεί να αγνοήσει την ύπαρξή τους.

Μετά το δημοψήφισμα του 2004, οι προσπάθειες του Τάσσου Παπαδόπουλου για την επίλυση του Κυπριακού προβλήματος εντείνονται. Ταξιδεύει από χώρα σε χώρα και ενημερώνει τους αρχηγούς των κρατών για την υφιστάμενη κατάσταση στη Κύπρο, πως θα συνεχίσει και με ποιες αρχές. Καλεί διεθνείς συνταγματολόγους όπως ο Weiler, του οποίου η θεωρία ενοχοποιούσε τους Άγγλους ότι παραβιάζουν το σύνταγμα και τη νομιμότητα του κράτους. Έπρεπε λοιπόν, το επόμενο σχέδιο λύσης να έχει πάνω απ’ όλα σωστό περιεχόμενο ενώ η Ελληνοκυπριακή πλευρά να καθορίσει επιτέλους τις κόκκινες γραμμές της. Αν και η βάση λύσης παραμένει η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία δεν παύει να έχει χαραχτήρα διχοτομικό με τη μια κυριαρχία να τριχοτομείται, με την ανυπαρξία της μιας ιθαγένειας και της μιας διεθνής προσωπικότητας. Οι κινήσεις του Τάσσου Παπαδόπουλου ήταν προσεκτικές και μεθοδευμένες. Επιτυγχάνεται η 8η Ιουλίου, η οποία αν και εγκαταλείπεται από τον σημερινό Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενταφίαζε τις πρόνοιες του Σχεδίου Ανάν, αλλά και το ίδιο το Σχέδιο.

Παρ’ όλα αυτά ο Κυπριακός Ελληνισμός, που ψηφίζει για τα πάθη του και μόνο, στις προεδρικές εκλόγές του 2008 αφήνει εκτός Β’ Γύρου τον Τάσσο Παπαδόπουλο, αφήνει εκτός ένα αγωνιστή της ΕΟΚΑ, αφήνει εκτός ένα άνθρωπο που άφησε ιστορία στο Υπουργείο Εργασίας, αφήνει εκτός έναν άνθρωπο που έσωσε τον Ελληνισμό της Κύπρου από βέβαιο αφανισμό το 2004. Κι όλα αυτά, γιατί, κάποιοι είχαν προσωπικές φιλοδοξίες. Έτσι, με τη διάσπαση της τριμερής, ο Τάσσος Παπαδόπουλος αυτόματα αποχαιρετά τον Β’ Γύρο των εκλογών. Αν ο Τάσσος Παπαδόπουλος επανεκλεγόταν ίσως σήμερα τα πράγματα να ήταν αλλοιώτικα. Ίσως να μην γίνονταν άλλες υποχωρήσεις από τη πλευρά μας, ίσως κάποιοι να μη προσπαθούσαν να μας κλείσουν το στόμα... με τη δικαιολογία της διατήρησης του καλού κλίματος.

Μετά λοιπόν την απομάκρυνση του Τάσσου Παπαδόπουλου, επικράτησε το χάος. Χάος, γιατί, όποιος και να εκλεγόταν τα πράγματα θα ήταν τα ίδια, πράγμα που ο κόσμος δεν καταλάβαινε και δεν καταλαβαίνει μέχρι και σήμερα. Δεν καταλάβαινε ο «αριστερός» ότι αν εκλεγόταν ο Γιαννάκης Κασουλίδης τα πράγματα θα έπαιρναν την ίδια τροπή, ούτε ο «δεξιός» καταλάβαινε ότι αν εκλεγόταν ο Δημήτρης Χριστόφιας, που εκλέγηκε, το πρόγραμμα θα ήταν το ίδιο. Απόδειξη; Η τυφλή εμπιστοσύνη και υποστήριξη του Νίκου Αναστασιάδη και του Δημοκρατικού Συναγερμού προς τον Πρόεδρο Χριστόφια. Έτσι, ο κόσμος έμπαινε σε μια φάση αλληλοκατηγοριών χωρίς ουσία.

Είτε το θέλουμε όμως είτε όχι, οι ομοσπονδιακοί είναι στη εξουσία. Κάνουν συνεχώς διαπραγματευτικά λάθη ή καλύτερα «διαπραγματευτικές» υποχωρήσεις και παραχωρήσεις. Αγνοούν συνταγματικά δίκαια, Ευρωπαϊκά κεκτημένα και αρχές, ανθρώπινα δικαιώματα και ατομικές ελευθερίες. Αναγνωρίζουν τη παραμονή 50, 000 εποίκων, αποδέχονται τις εγγυημένες πλειοψηφίες, προτείνουν εκ περιτροπής προεδρία, χρησιμοποιούν την έννοια της Ομόσπονδης Κυβέρνησης (≠ Ομόσπονδο Κράτος) και την έννοια του συνεταιρισμού. Καλό θα ήταν να ξέρουν πως το 1960 είχαμε συνεταιρισμό πολιτών και όχι συνεταιρισμό κρατών!

Έτσι λοιπόν, για χάρη του καλού κλίματος λογοκρίνουν τραγούδια του Μάριου Τόκα, καταργούν τον Εθνικό Ύμνο, υποστέλουν Ελληνικές σημαίες, ακυρώνουν στρατιωτικές ασκήσεις, συλλαμβάνουν άτομα με αντίθετη άποψη για διακρύβωση στοιχείων και άλλα πολλά. Αυτό που θέλουμε να ξέρουν είναι ότι υπάρχουμε. Δεν μπορούν να αγνοήσουν την άλλη άποψη, δεν μπορούν να μας διαγράψουν. Γι’ αυτό και από το βήμα μιας εφημερίδας τους στέλνουμε χαιρετίσματα, τους λέμε πως δε θα περάσει το δικό τους και τους υπενθυμίζουμε, γιατί, κάποτε το ξεχνούν, ότι η Κύπρος ήταν, είναι και θα είναι για πάντα κομμάτι του Ελληνισμού και αυτό δεν αμφισβητείται από κανέναν. Γι’ αυτό και η προπαγάνδα τους μέσω των σχολικών βιβλίων είναι αχρείαστη. Υπάρχουν κι άλλα βιβλία στην αγορά που εξιστορούν την αλήθεια. Ή μήπως θα τα καταργήσουμε κι αυτά;
Ειρήνη Σαββίδου
Εθνικη Αντίσταση

Ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ παραδέχεται πλήρη εξάρτηση από την Τουρκία

Ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Μεχμέτ Αλί Ταλάτ παραδέχθηκε ότι το κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου είναι πλήρως εξαρτημένο πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά από την Τουρκία. Σε συνέντευξη του σε τουρκοκυπριακό κανάλι ο Ταλάτ είπε ότι δεν μπορεί να κάνει βήμα, δεν μπορεί να αποφασίσει για τίποτε χωρίς την Τουρκία. Σε ερώτηση αν η Τουρκία πίστευε ότι οι προϋποθέσεις δεν προσφέρονται και του έλεγε να μην παρακαθίσει στις συνομιλίες, ο κ. Ταλάτ απάντησε ότι δεν θα μπορούσε να συμμετάσχει στις συνομιλίες και εξήγησε: «Αν τις σχέσεις μου με τον κόσμο τις εξασφαλίζει η Άγκυρα, το να στέκω στα πόδια μου οικονομικά μού το εξασφαλίζει η Αγκυρα, η σύνδεσή μου με τον κόσμο εξασφαλίζεται από την Αγκυρα, χωρίς το 0090 (διεθνής κώδικας Τουρκίας) κανείς δεν θα μπορούσε να τηλεφωνήσει εδώ, χωρίς να γράφει Μερσίνη 10, Τουρκία, κανείς δεν θα μπορούσε να στέλνει γράμματα. Αυτά είναι πραγματικότητες που μπορείς να απαρνηθείς; Είναι πραγματικότητες που ξέρουμε».

Πρόσθεσε δε, πως «μια χώρα που εξασφαλίζει όλα αυτά, αν μας έλεγε "όχι, αδερφέ μου, δεν μπορείς να παρακαθίσεις (σσ στις συνομιλίες), αν παρακαθίσεις, τίποτα από όλα αυτά δεν θα σου εξασφαλίσω'', τί θα γινόσουν; Θα εξαφανιζόσουν, θα σβηνόσουν από τον χάρτη. Επιπλέον, έχω ανάγκη τη στήριξη σε αυτή τη διαδικασία. Στη διαδικασία των διαπραγματεύσεων θα αντιμετωπίσεις διάφορες δυσκολίες και κάποιος πρέπει να σε στηρίξει».

Μιλώντας, εξάλλου, στην παρέλαση για τη μέρα της ανεξαρτησίας της Τουρκικής Δημοκρατίας, ο Ταλάτ δήλωσε πως ο τουρκοκυπριακός "λαός" δεν θα υποχωρήσει ποτέ από τα δικαιώματα και τα κεκτημένα του στις συνεχιζόμενες συνομιλίες, ενώ δεν απέφυγε να απευθυνθεί στον Πρόεδρο Χριστόφια για να του πει πως «το Κυπριακό δεν έχει αρχίσει το 1974».

Σε άλλες δηλώσεις του, ο Τουρκοκύπριος ηγέτης εξήγησε τη θέση του στο θέμα της εκτελεστικής εξουσίας και προδήλως παρέπεμψε σε μια αποδυναμωμένη κεντρική κυβέρνηση, σε συνομοσπονδία. Επέμεινε στην πολιτική ισότητα των δύο μερών, υποστηρίζοντας ότι «πάνω-κάτω τα ΗΕ ορίζουν την πολιτική ισότητα ως αριθμητική».

«'Η πολιτική ισότητα σημαίνει ενεργή συμμετοχή στη διαδικασία λήψης αποφάσεων, ενεργή συμμετοχή στους θεσμούς, η μια κοινότητα δεν θα επιβάλλεται στην άλλη, το κεντρικό κράτος, δηλαδή, η ομοσπονδιακή διακυβέρνηση δεν θα επιβάλλεται στις επιθυμίες των συνιστώντων κρατιδίων, θα υπάρχει ίσο καθεστώς των συνιστώντων κρατιδίων», είπε.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΚΑΙ Η ΚΥΠΡΟΣ

Του Στέφανου Κωνσταντινίδη*

Η Τουρκία στην εξωτερική της πολιτική συμπεριφέρεται ως περιφερειακή δύναμη.Κανένας σοβαρός πολιτικός αναλυτής δεν αμφιβάλλει γι’αυτό,εκτός από κάποιους στη Λευκωσία και την Αθήνα.Επομένως η συμπεριφορά της στο Κυπριακό δεν μπορεί παρά να ιδωθεί μέσα από αυτή την οπτική γωνία.Είναι η οπτική γωνία μιας νεο-οθωμανικής πολιτικής που ενισχύθηκε μάλιστα από το ισλαμικό κόμμα του Ερντογάν.Αν και η κεμαλική αντίληψη των πρώτων χρόνων στόχευε στην αποκοπή της χώρας από το οθωμανικό της παρελθόν, πολύ γρήγορα εγκαταλείφθηκε αυτή η γραμμή. Όσον αφορά το Κυπριακό,οι καθημερινές δηλώσεις των Τούρκων επισήμων το τοποθετούν στο πλαίσιο των ευρύτερων γεωπολιτικών συμφερόντων της Άγκυρας ως περιφερειακής δύναμης η οποία επιδιώκει τον απόλυτον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου.Αυτό εξυπακούει την εξουδετέρωση της Ελλάδας από την περιοχή και τον έλεγχο της Κύπρου.Στο παρόν στάδιο η τουρκική πολιτική αποβλέπει σε μια λύση που θα διασφαλίζει ένα αυτόνομο τουρκοκυπριακό κρατίδιο το οποίο θα λειτουργεί στο πλαίσιο μιας χαλαράς συνομοσπονδίας.Το συνομοσπονδιακό σύστημα θα επιτρέπει στην Άγκυρα,μέσω της τουρκοκυπριακής οντότητας και μέσω των εγγυητικών της δικαιωμάτων,τον έλεγχο του συνόλου της κυπριακής επικράτειας.Σε περίπτωση που αποτύχει να επιβάλει τη μορφή αυτής της λύσης,η Τουρκία θα επιδιώξει,αν όχι την επίσημη αναγνώριση του τουρκοκυπριακού κρατιδίου-του σημερινού ψευδοκράτους δηλαδή-κάτι που είναι δύσκολο,τουλάχιστον την de facto ένταξη του στην Ευρωπαική Ένωση.Η ένταξη αυτή μπορεί,πιστεύει η Άγκυρα, να επιτευχθεί από την πίσω πόρτα με διάφορες διαδικασίες που θα εδραιώσουν σταδιακά την θεσμική τουρκοκυπριακή παρουσία στις Βρυξέλλες.Άλλωστε όσοι παρακολουθούν προσεκτικά τις τουρκικές κινήσεις τον τελευταίο καιρό,αλλά και παλιότερα,η τουρκική αυτή μεθόδευση οχυρώνεται πίσω από την λεγόμενη «απομόνωση» των Τουρκοκυπρίων και την ανάγκη οικονομικής στήριξης τους μέσω του ελευθέρου εμπορίου.Κάτι που εξυπακούει φυσικά το άνοιγμα των κατεχομένων λιμανιών και την αεροπορική σύνδεση με τα κατεχόμενα.
Απέναντι στην τουρκική στρατηγική και τις τουρκικές μεθοδεύσεις ούτε η Λευκωσία,ούτε η Αθήνα φαίνεται να έχουν ξεκαθαρισμένη γραμμή πλεύσης.Η πολιτική που ακολουθείται απέναντι στους τουρκικούς σχεδιασμούς είναι περισσότερο αμυντική και το κυριότερο δεν χρησιμοποιήθηκε και δεν χρησιμοποιείται ο ευρωπαικός μοχλός πίεσης στην Τουρκία.Δεν φαίνεται να έχει γίνει αντιληπτό πως η ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαική Ένωση έχει,εν μέρει τουλάχιστον, ανατρέψει τα δεδομένα του 1974.Ούτε και γίνεται αντιληπτόν ότι ο ευρωπαικός προσανατολισμός της Τουρκίας είναι μονόδρομος για τη χώρα αυτή και επομένως αυτό παρέχει στην Ελλάδα και την Κύπρο τη δυνατότητα της άσκησης μιας διαφορετικής πολιτικής.Ασφαλώς η πορεία μέσα από τα Ηνωμένα Έθνη επιβάλλεται.Αλλά αυτό δεν αποκλείει την χρήση του ευρωπαικού μοχλού πίεσης ο οποίος είναι ο μόνος αποτελεσματικός αυτή τη στιγμή.Σε όσους λένε πως οι Ευρωπαίοι που στηρίζουν κατά καιρούς τις ελληνικές θέσεις στο Κυπριακό θέλουν να χρησιμοποιήσουν την Κύπρο και την Ελλάδα για τα δικά τους συμφέροντα,η απάντηση είναι απλή:Στις διεθνείς σχέσεις δεν υπάρχουν φίλοι,υπάρχουν σύμμαχοι των οποίων τα συμφέροντα σε μια δεδομένη στιγμή συμπίπτουν.Ελλάδα και Κύπρος κρίνονται από την ικανότητα τους να επιδιώξουν και να πετύχουν εκείνες τις συμμαχίες που θα τους επιτρέψουν να ανατρέψουν τα κατοχικά δεδομένα.Και η Ευρώπη προσφέρεται για τετοιες συμμαχίες.Πέραν τούτου διαθέτουν και σε καθαρά θεσμικό επίπεδο τον αναγκαίο μοχλό πίεσης για να υποχρεωθεί η Άγκυρα να αποδεκτεί μια λύση η οποία να μη παραβιάζει τις αρχές της Ευρωπαικής Ένωσης και τα ανθρώπινα δικαιώματα των Κυπρίων πολιτών.Μια λύση που θα απαλλάσσει-Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους- από την κατοχή και τους εποίκους.Δεν αρκεί μόνον να διακηρύσσεται πως η ευρωπαική πορεία της Τουρκίας περνά από τη Λευκωσία.Πρέπει αυτό να γίνει και πραξη.
Ο Στέφανος Κωνσταντινίδης είναι καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Κεμπέκ του Καναδά και επιστημονικός συνεργάτης του Πανεπιστημίου Κρήτης.

* .E-mail stephanos.constantinides@gmail.com